Όπου ανάπτυξη, βλ. «νέα εργασιακή πραγματικότητα῾…

A___31~1

Η κατρακύλα των εργασιακών δικαιωμάτων είναι μια πραγματικότητα που δεν προβλέπεται να αποκατασταθεί στο εγγύς μέλλον, όσες διακηρύξεις περί ανάκαμψης κι αν διατυπωθούν από τους ιθύνοντες. Με αφορμή την κρίση, οι εργοδότες έχουν επιφέρει μια νέα πραγματικότητα στην εργασία, η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί εξολοκλήρου από την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της. Προδιαγράφοντας ότι οι εργαζόμενοι από τούδε και στο εξής θα δουλεύουν περισσότερο για λιγότερα, οι διαχειριστές της κυπριακής οικονομίας, έχουν εξασφαλίσει ότι την όποια «ανάπτυξη» θα τη φορτωθούν εις το διηνεκές οι εργαζόμενοι της χώρας.

 Με ωράριο-λάστιχο, απλήρωτες υπερωρίες που ανατρέπουν οριστικά το 8ωρο, απασχόληση με όρους «άσκησης» και εισόδημα στο ελάχιστον δυνατό, διαλυμένες συμβάσεις, η διαρκής τρομοκρατία της απόλυσης και μήνες στο επίδομα ανεργίας που δεν έρχεται ποτέ στην ώρα του σκιαγραφούν μεταξύ άλλων το τοπίο για τη νέα γενιά εργαζομένων. Αυτή είναι η πλέον επώδυνη και μακροπρόθεσμη από τις επιπτώσεις της κρίσης και στην κυπριακή κοινωνία, όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, αλλά παραδόξως είναι και αυτή που μένει συνήθως στο σκοτάδι.

Η αντιπαράθεση έχει αλλοτριωθεί στο έπακρο λαμβάνοντας τη μορφή κόντρας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αν και η ιστορία ο ένας ακολουθεί τον άλλον στη δυσμένεια. Και στην Κύπρο, ο σκληρός πυρήνας του ιδιωτικού τομέα είναι αυτός που θέτει κάθε φορά τον πήχη, σύμφωνα με τις ανάγκες της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Η αναδίπλωση των ιδιωτών εργοδοτών, προκειμένου να προστατεύσουν τους επιχειρηματικούς τους στόχους από την ύφεση, σαφώς συνέβαλε ώστε η αναδιάρθρωση στην εργασία να ολοκληρωθεί στην Κύπρο σε διάστημα μικρότερο των 2 χρόνων και μάλιστα «χωρίς να ανοίξει ρουθούνι»!

Λίγες μόνο μέρες μετά την απόφαση για κούρεμα καταθέσεων στη Λαϊκή Τράπεζα, μεγάλες εταιρείες (όπως η αντιπροσωπεία της Mercedes και τα πολυκαταστήματα του ομίλου Σιακόλα) άρχισαν να απολύουν μαζικά τους υπαλλήλους τους, να περικόπτουν μισθούς ή να καθυστερούν τη μηνιαία καταβολή τους. Ήδη όμως από τον περασμένο Δεκέμβριο είχαν πυκνώσει τα φαινόμενα παρακράτησης 13ου μισθού ή εισφορών σε κοινωνικές ασφαλίσεις, φαινόμενα τα οποία με κυβερνητικές ρυθμίσεις προβλέπεται να δέχονται σήμερα προστασία από δικαστικές αγωγές.

Στο κλίμα αυτό, οι εργασιακές συνθήκες δυσχεραίνουν καθημερινά. Η ανασφάλεια αναδεικνύεται στο μεγαλύτερο εχθρό των εργαζομένων οι οποίοι υφίστανται πολλά προκειμένου να διατηρήσουν τη θέση τους.

Μικρές ιστορίες καθημερινής….αγανάκτησης!

Ο Χρίστος, 25 χρονών, έχει κάνει οικονομικές σπουδές και εργάζεται σε μεγάλη λογιστική εταιρεία. Ο μισθός του είναι μάλλον ικανοποιητικός, σε σύγκριση και με όσα παίρνουν οι συνομήλικοί του σήμερα. Όμως οι αντιλήψεις στο χώρο της δουλειάς τον φέρνουν συχνά σε δύσκολη θέση, καθώς ο προϊστάμενός του ούτε λίγο ούτε πολύ του ζήτησε να παραποιεί με δική του ευθύνη στοιχεία λογαριασμών, προκειμένου να μείνει ικανοποιημένος ο πελάτης. Ανεξάρτητα από το επαγγελματικό ήθος, την επιστημονική του κατάρτιση και τον ενδεχόμενο κίνδυνο επιπτώσεων σε περίπτωση ελέγχου ο Χρίστος υποκύπτει στις απαιτήσεις της εταιρείας, μιας και ο εκβιασμός της απόλυσης διατυπώνεται πια χωρίς περιστροφές.

Ο φίλος και συμμαθητής του, Μάριος, εργάζεται σε αντίστοιχη πολυεθνική στην οποία η αξιολόγηση των υπαλλήλων γίνεται με την καταγραφή της δουλειάς του ανά  6λεπτο. Όμως στις παρούσες συνθήκες η εταιρεία ζητά από το προσωπικό να καταγράφει λιγότερο χρόνο εργασίας, προκειμένου να ρίχνει τις τιμές στα πακέτα που προσφέρει στους πελάτες. Αναπόφευκτα ο υπάλληλος αναγκάζεται να υποστεί τη μείωση στα εισοδήματά του (λιγότερος χρόνος = λιγότερες απολαβές), προκειμένου να συμβαδίζει με την πολιτική της εταιρείας. Εάν κάποιος υπάλληλος αρνηθεί να συμβαδίσει, όπως στην περίπτωση του Μάριου, θα υποστεί την αρνητική αξιολόγησή του, την απώλεια κάποιου μπόνους και την ασφάλεια της παραμονής του στην εταιρεία.

Ο Λεωνίδας σιωπηρά ανέχθηκε καθυστέρηση στην καταβολή των μισθών έως και 5 μηνών. Η Ανθή υπέστη αυτόματη μείωση στις απολαβές της μετά την ανακοίνωση του κουρέματος καταθέσεων, αν και σε αντίθεση με το προηγούμενο διάστημα οι εργασίες της ασφαλιστικής εταιρείας στην οποία εργάζεται αυξήθηκαν και είχαν σαν συνέπεια και την αύξηση των ωρών εργασίας. Η Βασιλική απολύθηκε από την εταιρεία στην οποία εργάζεται για το διάστημα των καλοκαιρινών μηνών, όταν παρατηρείται μείωση των εργασιών της, για να επαναπροσληφθεί κατόπιν διαπραγματεύσεων και με το ενδεχόμενο νέας απόλυσης να μην εξαλείφεται.

Όλα τα παραπάνω αφορούν περιπτώσεις εργαζομένων με ανώτατη εκπαίδευση, αλλά το περιβάλλον αυτό είχε ήδη από χρόνια αρχίσει να σκιαγραφείται για ανειδίκευτους εργαζόμενους ή για όσους διέθεταν χαμηλότερη κατάρτιση. Σήμερα αφορά το σύνολο των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, γεγονός που συμπαρασύρει σταδιακά και τα κεκτημένα στο δημόσιο. Χιλιάδες νέοι πτυχιούχοι, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης έχουν κληθεί με το πρόσχημα της «άσκησης» να συνηθίσουν στην εργασία – στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα – με απολαβές γύρω στα 500 ευρώ. Η σιωπηρή συνενοχή του συνδικαλισμού στην Κύπρο όχι μόνο δε βάζει αναχώματα στην πορεία αυτή, αλλά έχει σαν αποτέλεσμα να χάσουν οι εργαζόμενοι την εμπιστοσύνη τους στη συλλογική δράση.

Κάπως έτσι, μία ολόκληρη γενιά νέων υπερ-καταρτισμένων εργαζομένων, με διπλώματα και περγαμηνές ακριβοπληρωμένων σπουδών, προβλέπεται ότι θα πορευτεί με το δίπολο απόλυση-υποτίμηση, καλλιεργώντας διαρκώς εχθρικά αισθήματα προς συναδέλφους και μη, ξένους ή ντόπιους, καταφέρνοντας μόνο να ενισχύουν τα κοινωνικά αδιέξοδα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s