Μια ζωή την έχουμε: από την Αθήνα του ’50 στην Κύπρο του ’14…

Μια ζωή την έχουμε 5
Δίνοντας συνέχεια στα ρεύματα αέρα ανανέωσης που φυσάει από την αρχή αυτής της θεατρική περιόδου για το ΘΟΚ, στις 11 του μήνα έκανε πρεμιέρα μία ακόμα από τις παραστάσεις που ανεβαίνουν από τον κυπριακό θίασο σε συνεργασία με γνωστούς και καταξιωμένου σκηνοθέτες από την Ελλάδα.
Όταν το περασμένο καλοκαίρι ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΘΟΚ, Γιώργος Παπαγεωργίου, δήλωνε σε συνέντευξή του ότι ο θίασος έχει σηκώσει τα μανίκια ψηλά και ετοιμάζεται να προσφέρει υλικό που θα αφορά άμεσα το κυπριακό κοινό, δεν σκορπούσε λόγια ελαφρά τη καρδία.Κι αυτό απέδειξαν οι μέχρι τώρα δουλειές που παρουσίασε, φροντίζοντας μάλιστα να περιοδεύσει σε όλες τις ελεύθερες επαρχίες του νησιού, δίνοντας σε όλους τους Κύπριους μια ευκαιρία για ποιοτικό και άκρως ψυχαγωγικό θέατρο.

Στην τράπεζα...το γραφείο του κου διευθυντή!

Στην τράπεζα…το γραφείο του κου διευθυντή!

Η θεατρική απόδοση της θρυλικής ταινίας του κλασικού ελληνικού κινηματογράφου, περνάει από το πανί στο παλκοσένικο κι από τα ΄50s στα ´10s χωρίς να χάσει τίποτα στην πορεία, χωρίς να αλλοιωθεί ή να καταντήσει καρικατούρα του παλιού καλού εαυτού της. Η μεταφορά από ένα είδος τέχνης σε άλλο δεν υπήρξε ποτέ εύκολο πράγμα. Πολύ περισσότερο όταν το εγχείρημα αναλάμβανε την ευθύνη να ανταποκριθεί σε ένα μεγαλείο, όπως αυτό των Χορν, Τζαβέλλα, Χατζιδάκι και Σουγιούλ, που έστησαν το 1958 ένα ασπρόμαυρο χάρμα οφθαλμών. Η τακτική των χαμηλών προσδοκιών είναι μια αποτελεσματική μέθοδος για την αποφυγή απογοητεύσεων, όμως στην προκειμένη περίπτωση ο θεατής θα φύγει με εξαιρετικές εντυπώσεις από τη θεατρική αίθουσα, ανεξάρτητα από τις διαθέσεις με τις οποίες θα έχει εισέλθει.

Ο Προκόπης Αγαθοκλέους σε μια εντυπωσιακή ερμηνεία...

Ο Προκόπης Αγαθοκλέους σε μια εντυπωσιακή ερμηνεία…

Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου είναι τόσο ευφυής, ώστε πολύ σύντομα ξεχνάς ολότελα ότι έχεις δει την υπόθεση σε ταινία ενώ αποσυνδέεσαι τελείως από τον αρχικό της χωροχρόνο, στην Αθήνα του ’50. Παρ’ όλ’ αυτά τα μηνύματα περνούν καθαρά, το χιούμορ παραμένει ατόφιο και σπαρταριστό και το γέλιο βγαίνει αβίαστα παρέα με το αναπόφευκπικρό μειδίαμα που απαιτεί το τέλος. Οι ερμηνείες των ηθοποιών, στην πλειοψηφία τους ευτυχώς δεν έπεσαν στην παγίδα να μιμηθούν, αλλά να αναδημιουργήσουν τους πετυχημένους χαρακτήρες του Τζαβέλλα. Ο πρωταγωνιστικό ρόλος, δε, ερμηνεύεται εξαιρετικά από τον νεαρό Προκόπη Αγαθοκλέους, σε βαθμό μάλιστα που να μας αναγκάζει στην παραδοχή ότι σε κάποιες σκηνές ήταν προτιμότερος ακόμα κι από την εκδοχή του Χόρν. Τέλος, η σκηνογραφία έρχεται να πλαισιώσει ένα πολύ δεμένο σύνολο μουσικής, κίνησης, ερμηνείας και φωτισμούς, χωρίζοντας τη σκηνή στα δυο: μεταξύ σφύρας και άκμονος, μεταξύ τράπεζας και φυλακής, έτσι περίπου όπως είναι χωρισμένες οι ζωές των ανθρώπων, πλούσιων και φτωχών, τίμιων και παγαπόντηδων, σ’ αυτό τον κόσμο.

Από τράπεζα σε φυλακή, τα κάγκελα παραμένουν ίδια...

Από τράπεζα σε φυλακή, τα κάγκελα παραμένουν ίδια…

Είναι σπουδαίο πράγμα να μπορείς να αφιερώσεις ένα βράδυ σε κάτι τόσο καλοφτιαγμένο και προσεγμένο, την ώρα που η συνήθης απασχόληση τέτοιων ωρών, η τηλεόραση, έχει πια διολισθήσει σε απύθμενα βάθη. Συμπληρωματικά, ο ΘΟΚ προσφέρει στο κοινό και κάποιες εκδηλώσεις γύρω από την παράσταση. Η επόμενη, με τίτλο «Θέατρο και ελληνικός κινηματογράφος: ένας ανοιχτός διάλογος μεταξύ των δύο τεχνών», έχει προγραμματιστεί για τις 8 Φεβρουαρίου και αναμένονται περισσότερες πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα του ΘΟΚ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s