Γιατί, στην τελική, διαλεκτικό είναι…

Όλο και συχνότερα πια βρίσκομαι ανάμεσα ή κοντά σε ανθρώπους, νέους ανθρώπους, που αισθάνονται σα να έχει επικαθίσει στους ώμους τους κάποια από εκείνες τις αποτροπιαστικές, μυθικές μορφές που έχουν μέλη φτιαγμένα από πέτρα κι όχι σάρκα. Για κάποιο λόγο η μικρή ζωή τους έχει γίνει τόσο βαριά και ανεξήγητη, τόσο που κάθε βήμα καταλήγει να γίνεται με δυσκολία και να τους κουράζει τόσο ώστε να δυσκολεύονται να ξαναρχίσουν.
Where-Are-We-Going
Στέκομαι πάντα στοχαστικά μπροστά σε τούτη την εικόνα: αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν οι νέοι αυτού του τόπου χάσουν πια ολότελα τη διάθεση και το κουράγιο να κάνουν βήματα. Θα υπάρχει άραγε κανείς σε λίγα χρόνια πρόθυμος και ικανός να τραβήξει μπροστά, να μας πείσει ότι έχει και πιο πέρα από δω που φτάσαμε μέχρι στιγμής;
«Μη σε παίρνει από κάτω», λέω, «βρε!» και σκέφτομαι εκείνη την ίδια ώρα αν το λέω περισσότερο για να το ακούσει ο συνομιλητής μου ή εγώ η ίδια. «Όλα για κάποιο λόγο γίνονται!». Έτσι λέω τα τελευταία χρόνια με όσα μου συμβαίνουν και είναι αλήθεια πως μέχρι τώρα βρίσκω πως με ανακουφίζει αυτό το μότο.
Επαναλαμβάνω συχνά και κάτι άλλο όμως, που ξεστόμισε σε ανύποπτη στιγμή ο αδερφός μου: δεν υπάρχουν λάθος επιλογές, αλλά λάθος τρόπος να υποστηρίζεις τις επιλογές σου! Σοφό παιδί, ο κατά δύο χρόνια μικρότερός μου Λ. κι ας μην το δείχνει συχνά.
Έχει δίκιο: το κάνουμε συχνά αυτό το λάθος – να στοχαζόμαστε τη ζωή μας με γνώμονα νοσταλγικές αναμνήσεις, ή προσδοκίες και σχέδια ενός παρελθόντος που απέχει άρδην από το παρόν που μας περιβάλλει, να μετράμε την ευτυχία ή την επιτυχία μας με στεγανά που φτιάξαμε κάποτε ανυποψίαστοι για τον κόσμο που μας περιμένει, ή με τα πρότυπα που έθεσαν άλλοι για λογαριασμό μας, πριν από εμάς, χωρίς εμάς.
Ε, λοιπόν, έτσι είναι που γίνονται άχθος αποτρόπαιο οι ζωές μας. Γυρνώντας διαρκώς πίσω-μπρος, πίσω-μπρός, κρίνοντας και συγκρίνοντας τους ίδιους τους εαυτούς μας με φαντάσματα του παρελθόντος, του πρόσφατου ή και του πιο μακρινού, αμελούμε να φροντίσουμε αυτό το παρόν που γλιστράει μέρα τη μέρα πίσω από την ομίχλη όσων έχουμε μείνει για πάντα πίσω μας.
Αν σήμερα τα περισσότερα άτομα μεταξύ 20 και 30 ετών που γνωρίζω, νιώθουν να τους ακολουθεί ένα απειλητικό ερωτηματικό που επιμένει να αμφισβητεί την ίδια τους την ύπαρξη, είναι συνέπεια της πεποίθησης ότι για να σταθείς σαν άνθρωπος θα πρέπει να έχεις ορίσει την πορεία σου σε 2-3 στερεότυπους τομείς: σπουδές, καριέρα, οικογένεια.
Έλα όμως που η ανασφάλεια του κόσμου που φτιάξανε για μας δε χωράει τέτοιες πολυτέλειες! Εδώ που τα λέμε, μέγιστο κατόρθωμα είναι σήμερα να καταφέρεις να κρατήσεις ένα βασικό επίπεδο ανθρωπιάς μέσα σου (κι όχι φιλανθρωπίας), να μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος όπως το ‘θελε κι ο ποιητής*.
Γιατί δε χτίζουμε τη ζωή μας με γνώμονα το «ποιοι είμαστε» και «τί θέλουμε». Απλά, καθώς πασχίζουμε να φτιάξουμε τη ζωή μας με όσα έχουμε φυλάξει μέσα μας – αξίες, αναμνήσεις, αρχές, διδάγματα και βιώματα – διαμορφώνεται τελικά και το «ποιοι είμαστε» και το «τι θέλουμε».
Διαλεκτικό είναι – όπως κι όλα τα πράγματα στην ιστορία (ίσως ακόμα και την προϊστορία): φτιάχνουμε εμείς τον κόσμο μας κι αυτός φτιάχνει εμάς. Μας έχουν μάθει να κυνηγάμε την εικόνα, το πρότυπο κι είναι δύσκολο να αλλάξει τώρα η ρότα. Όμως είτε θα το πάρουμε απόφαση ή θα περάσουμε καμιά 70αριά ακόμη χρόνια με ένα κακοφορμισμένο λίθινο εφιάλτη στις πλάτες μας.

*Τάσος Λειβαδίτης, «Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s