ΟΧΙ αυτό δεν είναι δημο-ψήφισμα

Οι σύγχρονες αστικές δημοκρατίες της Δύσης είναι αναγκασμένες να συντηρούν στα σπλάχνα τους και τον αυταρχισμό και την αδικία και την ανισότητα, στο βαθμό που αυτές χρειάζεται να επιστρατευθούν προκειμένου να παραμείνουν ακέραιες οι αξιώσεις της πολιτικής και οικονομικής ελίτ (είναι κι ένας λόγος παραπάνω για να απεχθανόμαστε τη φαυλοκρατία και το φασισμό, καθώς αμφότερα τα φαινόμενα γεννιούνται, αναθρέφονται και ενίοτε αξιοποιούνται κιόλας από τα ίδια τα δημοκρατικά πολιτεύματα). Δυστυχώς, αυτού του είδους οι εφεδρείες βγαίνουν αναγκαστικά στην πρώτη γραμμή, και μάλιστα με τον πιο απόλυτο τρόπο, όταν συμβαίνει οικονομικές κρίσεις του συστήματος να θέτουν σε αμφισβήτηση τα συμφέροντα αυτών των ελίτ. Το πράγμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν δεν είναι η ελίτ μίας χώρας που παλεύει να κρατήσει στις αξιώσεις της, αλλά πολλών χωρών, συνασπισμών, ανταγωνιστών, φίλων κι εχθρών, εταίρων και συνεταίρων.

Στη σκακιέρα αυτή των ισχυρών η παρτίδα μοιάζει να μην έχει τέλος. Κι αυτό, μάλλον, επειδή τα στρατιωτάκια ανέχονται (ενίοτε κιόλας προθυμοποιούνται) να συνεχίζουν να βγαίνουν στην πρώτη γραμμή. Το παιχνίδι των μεγάλων – που κατά περίπτωση ονομάζεται «εθνική σωτηρία», «ευρωπαϊκό ιδεώδες» ή ό, τι άλλο εύηχο μπορεί να κερδίσει το λαϊκό αίσθημα – μπορεί να σταματήσει μόνο σε μία από τις δύο περιπτώσεις: είτε με οριστική εξόντωση του ενός από τους ανταγωνιστές/εταίρους (κάτι που μοιάζει ασύμφορο και εξαιρετικά περίπλοκο στις μέρες μας) είτε με την οριστική, ξεκάθαρη και ριζική άρνηση των στρατιωτών να θυσιάσουν έστω και μία τρίχα ακόμα από το σώμα τους. Αυτό το δεύτερο ενδεχόμενο, που είναι και δυσκολότερο να προβλεφθεί καθώς δεν είναι στα χέρια των μεγάλων να το αποφασίσουν, βρίσκουν ποικίλους τρόπους να το αποδυναμώσουν ή και να το αποκλείσουν ολότελα.

Συλλογικοί εκβιασμοί και διλήμματα, εκφοβισμοί και χειραγώγηση αποδίδουν εξαιρετικά σε τέτοιες περιπτώσεις. Κι όχι γιατί το δημοψήφισμα έχει εξ ορισμού κακή έννοια, αλλά γιατί όταν θέτεις σε έναν καταπονημένο, αποπροσανατολισμένο, παραπληροφορημένο και απεγνωσμένο λαό ένα στεγνό ερώτημα με τον εκβιαστικό περιορισμό του «ΝΑΙ/ὌΧΙ», όχι μόνο αναιρείς την ευκαιρία να δοθεί μια γνήσια λαϊκή ετυμηγορία σε κρίσιμα ζητήματα, αλλά μάλλον ευτελίζεις μια ύψιστης σημασίας, αμεσοδημοκρατική διαδικασία.

Αυτό το δημοψήφισμα θα μπορούσε να είναι η μεγάλη ευκαιρία, εφόσον το ερώτημα όντως έθετε την επιλογή ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις, ανάμεσα στην οικτρή πραγματικότητα της λιτότητας και την ευκαιρία να ορθοποδήσει ξανά ένα λαός αξιοποιώντας τις δυνάμεις και τον πλούτο της χώρας του. Με το δίλημμα όπως μπαίνει σήμερα «ΟΧΙ στη συμφωνία των δανειστών (=ναι στην παραπλήσια συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης)» ή «ΝΑΙ στη συμφωνία των δανειστών» το δημοψήφισμα δεν μπορεί παρά να είναι ένα μεγάλο φιάσκο (μεγαλύτερο κι από εκείνο της κυβέρνησης Παπανδρέου που τελικά δεν έγινε ποτέ) εξασφαλίζοντας μονάχα τη λαϊκή τζίφρα στην κατάντια εκατομμυρίων.

Στο μεταξύ, σε συναντήσεις στρατηγικής σημασίας, παρακολουθώντας από ψηλά με στωική διάθεση τον αναστατωμένο όχλο, οι ελίτ θα μετακινούν τα πιόνια τους με νέα κόλπα, θα κόβουν, θα ράβουν και θα βρίσκουν τρόπο να βολευτούν όλοι, δίχως καν γρατζουνιά! Θα μοιράσουν φόρους και περικοπές (που δε θα αγγίζουν βέβαια τις δαπάνες για εξοπλισμούς αφού ο ΝΑΤΟϊκός ρόλος της χώρας δεν αλλάζει, ή τις υποχωρήσει στο τραπεζικό και επενδυτικό κεφάλαιο που διατηρεί κεντρικό ρόλο στην ευρωπαϊκή οικονομία) κι οι από κάτω θα μείνουν να μέμφονται τα «ΟΧΙ» και τα «ΝΑΙ» που ποτέ δεν είπαν.

po-nai-oxi

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s