Eκεί κρίνονται. Εδώ; 

Εκτός από τη στήριξη «αντιφρονούντων» και μη, η ελληνική κυβέρνηση είχε σαφώς στη στήριξη και της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην έγκριση του τρίτου ελληνικού μνημονίου – αυτού της «πρώτης φοράς αριστερά». Παράλληλα, από την άλλη άκρη της ανατολικής Μεσογείου, το μνημόνιο είχε λάβει ήδη προ πολλού, όσο ακόμα η συμφωνία παζαρευόταν στις Βρυξέλλες, και την έμμεση στήριξη της κυπριακής κυβέρνησης που δηλώθηκε με τη στάση ουδετερότητας κατά τη συνεδρίαση του Eurogroup. Όσο για τους «πολιτικούς αντιπάλους» της κυπριακής κυβέρνησης, που φρόντισαν να επενδύσουν από την πρώτη στιγμή σε επαναστατικές ατάκες κατά τις παραμονές του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, στην πραγματικότητα δεν έκαναν και οι ίδιοι άλλο από το να συμπράξουν στο δράμα προσφέροντας ένα ακόμα καρφί στην ταφόπλακα που ετοιμαζόταν για τον ελληνικό λαό.

«Συμπαραστεκόμαστε την ελληνική κυβέρνηση» ήταν η φράση κλειδί. Αυτό ήταν τελικά και το μόνο διακύβευμα του ίδιου του δημοψηφίσματος. Το τραγικότερο όλων ήταν ότι αυτή η στήριξη στην κυβέρνηση είναι συνώνυμη με τον ευτελισμό δημοκρατικών διαδικασιών, τη χειραγώγηση συνειδήσεων και το ξεγέλασμα μια πλειοψηφίας που πίστεψε πως έκανε το σωστό απέναντι στους αισχρούς εκβιασμούς του συντηρητισμού, εγχώριου και ευρωπαϊκού. Στην κορυφή του βουνού της ξεδιαντροπιάς βρέθηκε το ιδεολόγημα περί «πραξικοπήματος» εις βάρος αυτής της ίδιας κυβέρνησης που τόσο πραξικοπηματικά τσαλαπάτησε τις ελπίδες (έστω αυταπάτες) για απεγκλωβισμό από το αδιέξοδο της λιτότητας. Όσο για τα κυβερνητικά «όχι» και τα «παρών» στις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες, έχει γίνει πια περισσότερο από σαφές ότι όχι μόνο  την – έστω και ψευδή –  ελπίδα δεν διαφύλαξαν, αλλά μάλλον αποσκοπούν στη διαφύλαξη του κυβερνητικού μέλλοντος συγκεκριμένων στελεχών, ακόμα και μετά τη βεβιασμένη λήξη της παρούσας κυβέρνησης.

Αργά η γρήγορα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα κριθεί. Ιδιαίτερα ο ίδιος ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο οποίος τόλμησε να ισχυριστεί πριν κανένα μήνα ότι αυταπατήθηκε, λες και δε γνώριζε καλά ποιοι είναι οι «εταίροι» και τί περιθώρια «διαπραγμάτευσης» υπάρχουν μέσα στην ΕΕ που δε θέλησε ποτέ να απαρνηθεί. Το γνωρίζει όσο το γνωρίζουν και οι ομόλογοί του στην Κύπρο, οι οποίοι όμως δε θα κριθούν το ίδιο για τη στάση που τήρησαν, τις αυταπάτες που τροφοδότησαν και στον κυπριακό λαό και για τα ψέματα που θέλησαν να ντύσουν με ανυπόστατα «ευρωπαϊκά ιδεώδη».

Το ΑΚΕΛ εξαρχής με ανακοινώσεις και καλέσματα χαρακτήρισε αυτό το δημοψήφισμα-παγίδα «ιστορική στιγμή«, ενώ επαίνεσε το συναισθηματικά εκβιασμένο και παραπλανημένο ΟΧΙ ως θαρραλέο. Σιγοντάροντας την προπαγάνδα των «αριστερών» μνημονιακών, ευαγγελίστηκε το τέλος «των εκβιασμών, της τρομοκρατίας και των τελεσιγράφων…κατά της ακραίας μνημονιακής λιτότητας», υπονοώντας σαφώς ότι η μετριοπαθής λιτότητα (αν μπορεί να υπάρχει τέτοια) είναι μια ανεκτή πολιτική! Προέτρεψε μάλιστα στη διασφάλιση «μέγιστης εθνικής συναίνεσης», εκείνης της ίδιας συναίνεσης που υπερψήφισε το 3ο μνημόνιο.

Το αδιέξοδο του ευρωπαϊκού μονόδρομου που χωρίς αυταπάτες και χωρίς αναστολές ακολουθούν πιστά τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΑΚΕΛ εκφράστηκε ίσως πιο γλαφυρά από ποτέ στην ομολογία του ευρωβουλευτή Τάκη Χατζηγεωργίου, ο οποίος περιορίζοντας τις επιλογές μεταξύ «οδυνηρού συμβιβασμού ή χάους» και αρνούμενος το ενδεχόμενο διαγραφής ενός τοκογλυφικού χρέους καταδίκασε σε λιτότητα διαρκείας όχι μόνο τον ελληνικό και τον κυπριακό λαό, αλλά κάθε λαό που πέφτει θύμα της ευρωενωσιακής στρατηγικής. Το επιστέγασμα του κυνισμού, όμως, δόθηκε από τον Χρίστο Χριστοφίδη, ο οποίος κατέληξε ότι «Η ελπίδα νίκησε. Έστω πρόσκαιρα. Αυτό έχει τεράστια σημασία» πράγμα που μετά τον ευτελισμό μπορεί να μεταφραστεί μόνο σε ικανοποίηση για την ευκαιρία της ελληνικής ευρωαριστεράς στην εξουσία.

Η πίστη στις αξίες που διέπουν την ΕΕ – αξίες που ουδέποτε σχετίστηκαν με τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, αλλά μάλλον με τη διασφάλιση των λεπτών ισορροπιών που απαιτούνται στις σχέσεις μεταξύ των μελών της προκειμένου να μη διαταράσσεται η κερδοφορία των ισχυρών κεφαλαίων που δρουν στα όριά της – είναι και η βάση στην οποία συναντιούνται η νεοφιλελεύθερη τοποθέτηση των πλέον συντηρητικών μερών του συνεταιρισμού με τη «σοσιαλίζουσα» του ρεύματος της ευρωαριστεράς. Γιατί, όσο κι αν διαφοροποιούνται οι προτάσεις διαχείρισης του αδιεξόδου, ο στόχος παραμένει ο ίδιος και εστιάζει στην προστασία των επιχειρηματικών συμφερόντων, που αργά ή γρήγορα (που στην καρδιά της οικονομικής κρίσης είναι συνήθως γρήγορα) στρέφοντα ενάντια στο λαϊκό συμφέρον. Και σήμερα, με τον ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ, Νεοκλή Συλικιώτη, στο αξίωμα του αντιπροέδρου της ομάδας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και το Δημήτρη Παπαδημούλη του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπροεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου οι δεσμεύσεις και των δύο κομμάτων στην πολιτική αυτή είναι περισσότερο σαφείς από ποτέ.

"Τα μνημόνια της λιτότητας έχουν αποτύχει παταγωδώς και σε όλους τους δείκτες" δήλωνε προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας στο ενθουσιώδες ακροατήριο που παρακολουθούσε διημερίδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Αθήνα.

«Τα μνημόνια της λιτότητας έχουν αποτύχει παταγωδώς και σε όλους τους δείκτες» δήλωνε προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας στο ενθουσιώδες ακροατήριο που παρακολουθούσε διημερίδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Αθήνα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s