Η συνήθεια που έγινε…αηδία

Για χρόνια θυμάμαι να περιμένουμε το τέλος της θερινής αγρανάπαυσης στο τηλεοπτικό τοπίο για να γλιτώσουμε από τις επαναλήψεις προγραμμάτων, να νιώσουμε τέλος πάντων ότι κάτι κινείται. Λίγο ο καύσωνας, λίγο αυτό το οδυνηρό deja-vu διάρκειας τριών μηνών, η νέα σαιζόν προγραμμάτων γινόταν δεκτή μετά βαΐων και κλάδων, με τον ίδιο ενθουσιασμό που τα παιδιά μονοψήφιας ηλικίας περιμένουν κάθε Δεκέμβρη τον Άη Βασίλη.

Αυτά παλιά, όμως. Γιατί είναι 5-6 χρόνια τώρα που έχουν έρθει τούμπα τα πράγματα και είναι η περίοδος των επαναλήψεων αυτή που τραβάει το ενδιαφέρον και προκαλεί συγκινήσεις. Κακά τα ψέματα, άλλωστε, οι επαναλήψεις προγραμμάτων – ιδιαίτερα όταν αυτές γίνονται επιλεκτικά και απομονώνουν τις πιο πετυχημένες στιγμές της ελληνικής και κυπριακής τηλεόρασης – μπορούν πέρα από ευχαρίστηση και ψυχαγωγία και προσφέρουν και όμορφες, νοσταλγικές στιγμές. Όλα αυτά τα «προτερήματα» όμως δε θα έπιαναν μία αν το παλιό έπρεπε να αναμετρηθεί με ένα νέο δημιουργικό, ευφάνταστο, προσεγμένο και καινοτόμο. Έλα, όμως, που αυτή ακριβώς είναι και η πηγή της ανατροπής των διαθέσεων! Ανοίγοντας την τηλεόραση σε αναζήτηση νέων προγραμμάτων αρχίζεις να νιώθεις ότι σου ετοίμασαν πάρτυ-έκπληξη αλλά σου πρόσφεραν για δώρο ένα καλογυαλισμένο κουρέλι: καθαρό, μοσχομυριστό, τυλιγμένο σε εντυπωσιακή συσκευασία, αλλά κουρέλι!

Η κρίση είναι σίγουρα πολύ βολική δικαιολογία – ναι, ναι, είναι δικαιολογία ΚΑΙ σε αυτόν τον τομέα όπως και σε τόσους άλλους. Στην πραγματικότητα, αυτό που έχει συμβεί, είναι ότι η ιδιωτική κυπριακή τηλεόραση (δε θα μπω καν στον κόπο να θίξω το πρόγραμμα της κρατικής – τώρα που ανέλαβε η ελεγκτική υπηρεσία θα περιμένω τα δικά της συμπεράσματα) έχοντας ήδη ξεπεράσει τις δύο δεκαετίες ζωής έχει συλλέξει πια όλη τη γνώση και εμπειρία που χρειάζεται για να καταλάβει ότι ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ. Για την ακρίβεια, αυτή είναι μια προσέγγιση που έχουν επεξεργαστεί και υιοθετήσει αρκετοί επικοινωνιολόγοι στις ΗΠΑ ήδη από τη δεκαετία του ’80, επισημαίνοντας ότι η τηλεόραση, ως ένα μέσο κατ’ εξοχήν διαφημιστικό, δε χρειάζεται να επιμελείται ιδιαίτερα το ίδιο το πρόγραμμα. Αντίθετα θεωρείται απαράβατος κανόνας η ολοένα βελτίωση και αναβάθμιση των διαφημιστικών σποτ. Αυτές οι σφήνες δευτερολέπτων πρέπει τελικά να μπορούν να δουλεύουν με τέτοιο τρόπο στο υποσυνείδητο του θεατή, ώστε να αποτελούν επαρκή λόγο για να παραμένει αυτός μπροστά στην οθόνη.

Η τηλεθέαση είναι, βέβαια, πρωτίστως μία συνήθεια. Καναπές, υποπόδιο, τηλεκοντρόλ και κάποιο σνακ που ταιριάζει στην περίσταση συνθέτουν την τελετουργία της ρουτίνας για την πλειοψηφία του πληθυσμού κατά τις απογευματινές και βραδινές ώρες. Ακόμα κι όταν με λύπη του διαπιστώνει κανείς ότι δεν υπάρχει τίποτα αξιόλογο να παρακολουθήσει, πατώντας μανιωδώς το κουμπί για να περάσει από κανάλι σε κανάλι – λες και πρόκειται με αυτή την απέλπιδα προσπάθειά του να αλλάξει τα μυαλά των καναλαχών – δύσκολα θα πατήσει το off για να τερματίσει το μαρτύριο, το δικό του και του τηλεκοντρόλ. Αυτό εξηγεί άλλωστε και το γεγονός ότι η τηλεθέαση συνεχίζει να σημειώνει υψηλές μετρήσεις, παρά την αλματώδη εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας και τον πολλαπλασιασμό των επιλογών για τους χρήστες του διαδικτύου.

Λαϊκό χιούμορ χείριστης ποιότητας, χιλιοπαιγμένο life style, παρέλαση προσωπικοτήτων χωρίς περιεχόμενο και ουσία, τηλεπαιχνίδια χωρίς φαντασία ή πρωτοτυπία που δε διεγείρουν ούτε στο ελάχιστο τις διανοητικές ικανότητες του κοινού, δακρύβρεχτες τηλενουβέλες που κάνουν την «Εσμεράλντα» και τη «Μαρία της γειτονιάς» να φαντάζουν οσκαρικά αριστουργήματα, σενάρια που μιμούνται ανεπιτυχώς τα πιο κλισεδιάρικα άρλεκιν, σοβαροφανή πάνελ πολιτικών συζητήσεων που πασχίζουν να μιμηθούν την ίντριγκα από τα μεσημεριανάδικα και εκπομπές «κοινωνικού» περιεχομένου που σε κάνουν να υποψιάζεσαι ότι σε κάποια μυστική κρύπτη ο Ανδρέας Μικρούτσικος παραδίδει μαθήματα χειραγώγησης του δημόσιου αισθήματος.

Αντίδραση τηλεθεατών κατά την παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων της νέας σαιζόν. Τα τμήματα Α' Βοηθειών ενισχύονται με έκτακτο νοσηλευτικό προσωπικό για την αντιμετώπιση μαζικών κρουσμάτων.

Αντίδραση τηλεθεατών κατά την παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων της νέας σαιζόν. Τα τμήματα Α’ Βοηθειών ενισχύονται με έκτακτο νοσηλευτικό προσωπικό για την αντιμετώπιση μαζικών κρουσμάτων.

Το θλιβερό αυτό μενού επιβεβαιώνει όχι μόνο την υποτίμηση της νοημοσύνης των θεατών από τα Μέσα αλλά και την πίστη τους ότι μπορούν να τη συμπιέσουν ακόμα περισσότερο προς τα κάτω. Βέβαια, η υποσυνείδητη άρνηση των τηλεθεατών να ακούσουν τα – ασθενικά έστω – καλέσματα της συνείδησής τους που φωνάζει «Άσε κάτω το τηλεκοντρόλ και απομακρύνσου από την οθόνη» δίνουν το πράσινο φως στους καναλάρχες να συνεχίσουν το βιολί τους, χαμογελώντας κάτω από τα μουστάκια τους. Κι από χρόνου χειρότερα λοιπόν!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s