Η δικαίωση είναι στην αξιοπρέπεια

Το κόμπλεξ κατωτερότητας εθνικών διαστάσεων που ταλανίζει τον ελληνισμό για αιώνες και καθιστά σχεδόν αδύνατο για όσους μοιράζονται αυτή την κουλτούρα και ιδιοσυγκρασία να έχουν νηφάλια και αποκρυσταλλωμένη άποψη για τον κόσμο και τον εαυτό τους, ξεπρόβαλε για πολλοστή φορά εν μέσω κρίσης. Το σκάνδαλο της VolksWagen, που για τη διεθνή πολιτική σκηνή έχει βαρύνουσα σημασία στο πλαίσιο του ανταγωνισμού οικονομικών γιγάντων εν μέσω κρίσης, για τους Έλληνες – και κατ’ επέκταση και Ελληνοκύπριους – δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μια ευκαιρία για στιγμιαία, χαιρέκακη ικανοποίηση.

Δεν είναι φυσικά μόνο οι πολίτες που επιλέγουν να βλέπουν στη γερμανική ηγεμονία της ΕΕ τον Εξ-από-δω ή να αναγνωρίζουν στους Γερμανούς αξιωματούχους γνήσιους προγόνους των Ες-Ες. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο – και όχι μόνο, καθώς στο σύνολό του ο ευρωπαϊκός νότος ακολουθεί κοινή μοίρα – φροντίζουν επανειλημμένα και συνειδητά να ενθαρρύνουν το στερεότυπο αυτό, σε μια προσπάθεια να βρουν ανάδοχο για την καυτή πατάτα των ευθυνών για την πολιτική λιτότητας. Το αντι-γερμανικό μένος φούντωσε τόσο μηχανικά και επιπόλαια στις συνειδήσεις των μνημονιοπαθών, ώστε για την πλειοψηφία των πολιτών είναι αδύνατο να διακρίνουν την – εξόφθαλμη, πολλές φορές – αρμονική σύμπλευση των εγχώριων κυβερνητικών προγραμμάτων με τις κατευθύνσεις που δίνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο από τη γερμανική υπερδύναμη.

Αν οι βρώμικες εξατμίσεις της VolksWagen έφτασαν στο προσκήνιο, αυτό σίγουρα δεν ήταν στο πλαίσιο της «ηθικής δικαίωσης» των κακοπαθημένων του νότου. Παρ’ όλ’ αυτά στο «Καφενείον η Ελλάς» δεν άργησε να ξεκινήσει το πλέξιμο μιας μυθολογίας της στιγμής, που θα αξιοποιούσε την είδηση σαν κορδέλα στο γαϊτανάκι της συμπλεγματικής ψυχολογίας ενός λαού που πάσχει εδώ και δεκαετίες από κρίση ταυτότητας. Τι κι αν ο μοχλός της αποκάλυψης είχε Αμερικανική σφραγίδα, με την Τζίνα ΜακΚάρθι, την επικεφαλής της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA) των ΗΠΑ, να πρωτοστατεί έχοντας βέβαια την πλήρη στήριξη του προέδρου Ομπάμα; Για τους θαμώνες του καφενείου η «εκδίκηση» είχε έρθει από ελληνικό χέρι (πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς;). Ήταν μια φήμη που ανάγκασε τελικά την Άννα Στεφανοπούλου, την υποτιθέμενη «λαϊκή εκδικήτρια» να προβεί σε δημόσιες δηλώσεις για να ξεκαθαρίσει το σκηνικό.

Είναι βέβαια θλιβερό, το πόσο ανάγκη είχαν οι Έλληνες μια τέτοια είδηση ως πηγή πρόσκαιρης ψυχικής ανάτασης. Το γεγονός ότι ο ελληνισμός έχει χάσει πια την ικανότητα να δημιουργεί (ή να αναγνωρίζει) λόγους υπερηφάνειας, το γεγονός ότι νιώθει τον εαυτό του να ψηλώνει μόνο όταν πέσει στα μάτια του ο «εχθρός» είναι μάλλον μια πλευρά της κρίσης που δεν πρόκειται να αποκατασταθεί με κυβερνητικά μέτρα. Στο διπλωματικό παιχνίδι, των συμφερόντων και των ανταγωνισμών, των συνεργασιών και των συγκρούσεων, οι ισχυροί της γης μπορούν να αλλάξουν τη στρατηγική τους όσες φορές χρειαστεί και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Κι αν σήμερα οι ΗΠΑ έχουν λόγους να θέλουν να τρίξουν τα δόντια στην Γερμανία, αυτό μπορεί κάλλιστα να μην ισχύει σε 3, 5 ή 10 χρόνια. Αν ένας ολόκληρος λαός περιμένει να εισπράξει ψίχουλα δικαίωσης από τους ελιγμούς αυτούς, τότε είναι σίγουρα χαμένος από χέρι. Κερδισμένοι, πάντως, είναι σίγουρα οι Γερμανοί, που έχουν την συλλογική αυτοπεποίθηση να κρατάνε την κριτική (όταν ασκούν τέτοια) για στο εσωτερικό της χώρας και να βγαίνουν προς τα έξω με την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια γραμμένη φαρδιά-πλατιά στο μέτωπό τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s