Uncharted territory: καθώς το βινύλιο ξεπροβάλλει στην Κύπρο

Σε ό, τι αφορά την κυκλοφορία δίσκων (αλλά και γενικότερα της μουσικής) η Κvinyl_in_cyprusύπρος παραμένει αχαρτογράφητη περιοχή. Αν και το μαρτυρά απερίφραστα ο σχετικός χάρτης στο web, με πληροφορίες και οδηγίες για δισκοπωλεία σε όλο τον κόσμο, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το γιατί. Η μικρή έκταση της αγοράς στο νησί, υπήρξε συχνά η δικαιολογία για την περιορισμένη διάθεση εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Όμως το κλίμα που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται εδώ και 2-3 χρόνια δημιουργεί πια άλλες προϋποθέσεις και δεδομένα…

Μόνο τον τελευταίο χρόνο, θα ήταν δύσκολο να μετρήσει κάποιος πόσες υπαίθριες/πρόχειρες αγορές βινυλίου στήθηκαν σε Λευκωσία και Λεμεσό. Μοχλός στην πραγματοποίησή τους η εμφάνιση ή επαναδραστηριοποίηση επιχειρήσεων που ασχολούνται με το δίσκο βινυλίου και τον ήχο γενικότερα. Μόδα, χίπστερς, οικονομικές σκοπιμότητες, όλα αυτά μαζί; Ναι, μπορεί να αποτέλεσαν αφορμή για να βγει ξανά το βινύλιο στη φόρα. Πάνω στ’ αυτό τον άξονα προφανώς κινήθηκε και η εγκαθίδρυση της World Record Store Day, που άνοιξε πανιά από τις ΗΠΑ για να «αποικήσει» την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.

Επειδή, όμως, ο χάρτης ψέματα δε λέει κι επειδή αυτή η πυκνότητα των δισκοπωλείων στην ευρωπαϊκή ήπειρο δεν μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας τάσης που ξεκίνησε μόλις το 2007, ερχόμαστε να συνειδητοποιήσουμε πως η αγορά δίσκων δεν είναι κάτι τόσο πρόσκαιρο και τυχάρπαστο, όσο η μόδα κάθε εποχής. Υπάρχει μια μακρά παράδοση στο χώρο που στηρίζεται εδώ και δεκαετίες από στρατιές μουσικόφιλων, προβάλλοντας σθεναρή αντίσταση στον ισοπεδωτικό χαρακτήρα των πολυκαταστημάτων ήχου και εικόνας. Σήμερα πια ο ρόλος των αλυσίδων καταστημάτων και των τοπικών δισκοπωλείων είναι περισσότερο από ποτέ διακριτός και το κοινό φτάνει στα ράφια του καθενός για πολύ διαφορετικούς λόγους.

discochartΤί κατάφερε να κάνει, λοιπόν, η «επιστροφή του βινυλίου», όπως συνηθίζεται πια να λέμε; Είχε φύγει ποτέ για να λέμε ότι επιστρέφει; Αν και βινύλια δε σταμάτησαν ποτέ να τυπώνονται, η απόπειρα των δισκογραφικών εταιρειών να πλασάρουν το CD ως διάδοχό του είχε σαν αποτέλεσμα μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων να ενηλικιωθεί μακριά από το βινύλιο. Η αποτυχία του ψηφιακού δίσκου ήρθε πολύ πιο γρήγορα κι απ’ όσο τη φοβόντουσαν (όσοι μεγαλώσαμε με αυτό ξέρουμε πολύ καλά το γιατί). Η πλημμυρίδα των tracks σε ψηφιακή μορφή που κυκλοφορούν ελεύθερα ή μετά αντιτίμου στο διαδίκτυο δε θα μπορούσε, βέβαια, να αντικαταστήσει την υλική σχέση με τη μουσική αναπαραγωγή (με τον ίδιο τρόπο που τα e-books δε θα καταφέρουν ποτέ να εκτοπίσουν το τυπωμένο βιβλίο). Κάπου εκεί, το βινύλιο αναδείχθηκε ξανά ως κλασική επιλογή.

11406801_384932048381371_8251719902114648201_n

Από τη συλλογή του P.K. Digital Hi-Fi

Κουβεντιάζοντας με το Σταύρο, ένα εκ των δύο μελών του ελληνικού ντουέτου Sugar Factory, ρώτησα «γιατί βινύλια» (το σχήμα κυκλοφορεί τις δουλειές του κυρίως σε βινύλιο και κασέτα). Πήρα την εξής απάντηση: «Η κασσέτα και ειδικά το βινύλιο είναι τελείως διαφορετικά μεσα. Κατά ένα περίεργο τρόπο όταν βάζεις εναν δίσκο να παίζει συγκεντρώνεσαι απόλυτα στην ακρόαση του. Όλη η διαδικασία είναι πολυ όμορφη. Από το να βάλεις την βελόνα πάνω στον δίσκο,να αλλαξεις στο side B μεχρι να ξαναγυρίσεις τον δίσκο στο side A για να τον ξανακούσεις και να συνειδητοποιήσεις πόσο πολύ σου άρεσε. Επίσης είναι και το θέμα της ποιότητας ήχου.Όπως και να το κάνουμε είναι πιο «γλυκός» ο ήχος που βγαίνει απο το βινύλιο!«. Για το Σταύρο, στα 19 του μόλις, το CD «είναι ενα ξενέρωτο και τέλειως άψυχο μέσο«. To γνωρίζουν αυτό πολύ καλά όσοι το έζησαν το βινύλιο και ξέρουν πως η σύγκριση δεν είναι καν δόκιμη. Όμως η επιτυχία αυτής της «επιστροφής» έγκειται στο γεγονός ότι έφηβοι και νεαροί ενήλικες, παρ’ όλη την τεχνολογία που έχουν στη διάθεσή τους, μπορούν να γνωρίζουν εμπειρικά την αξία του δίσκου βινυλίου.

Οι λόγοι που ο καθένας επιθυμεί να αποκτήσει ένα τέτοιο δίσκο ποικίλουν: για άλλους έχει συλλεκτική αξία λόγω παλαιότητας, άλλοι αναζητούν την εκτύπωση με τον αρτιότερο ήχο, μερικοί θα μείνουν στη συσκευασία (το μέγεθος του εξωφύλλου καθιστά το περιτύλιγμα ένα έργο τέχνης από μόνο του), κάποιοι ενθουσιάζονται με τα singles και τα 45άρια ενώ άλλοι προτιμούν τα ολοκληρωμένα albums και κυνηγάνε εκείνα με bonus tracks. Σε κάθε περίπτωση και με κάθε αφορμή, ολοένα αυξάνεται ο αριθμός αυτών που θα αναζητήσουν ευκαιρίες για την αγορά παλιών ή νέων βινυλίων.

Σε μια σειρά από χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, για όποιον ήθελε να «ψαχτεί» με βινύλια τα στέκια ήτων γνωστά ανέκαθεν (Μοναστηράκι κι Εξάρχεια στην Αθήνα και τα Στενά γύρω από τη Γούναρη στη Θεσσαλονίκη είναι σημεία αναφοράς). Στην Κύπρο όμως αυτό το δίκτυο μόλις έχει αρχίσει να δημιουργείται, με την πρωτεύουσα να δίνει τον τόνο. Μπαρ, καφετέριες, πεζόδρομοι και παλαιοπωλεία σε όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου αποτελούν εδώ και αρκετό καιρό πόλο έλξης για τους φίλους του βινυλίου, προσφέροντας το χώρο τους ως μόνιμη ή περιστασιακή έδρα για τις συλλογές δίσκων.

Το υπαίθριο bazaar του Ola-dj λίγους μήνες πριν

Το υπαίθριο bazaar του Ola-dj λίγους μήνες πριν

Ο Κωνσταντίνος Μάγος επέλεξε την παλιά Λευκωσία, λίγα μέτρα από την πράσινη γραμμή, για να στήσει το δισκάδικό του.

Το δισκάδικο του Μάγου βρίσκεται στην παλιά Λευκωσία, λίγα μέτρα από την πράσινη γραμμή.

½

½

½

½

½

½

½

½

½

Τα σημάδια που προμηνύουν την εμφάνιση δισκοπωλείων και σε άλλες πόλεις (με το πρώτο να αναμένεται στην Πάφο) είναι ήδη εμφανή – αναπόφευκτη συνέπεια της απήχησης που απολαμβάνουν οι δραστηριότητες αυτές.

IMG_20151002_150429

Πρόσφατα το καφέ Ananas 8Bit φρόντισε για την άμεση πρόσβαση του κοινού της Πάφου σε μια μικρή συλλογή βινυλίων.

Προέκταση της συζήτησης αυτής είναι βέβαια οι οικονομικές προεκτάσεις του θέματος. Αν η «επιστροφή του βινυλίου» είναι ένα διαφημιστικό κόλπο των δισκογραφικών εταιρειών και της μουσικής βιομηχανίας γενικότερα, οι λάτρεις της μουσικής γίνονται για ακόμα μια φορά θύμα στις κερδοβόρες διαθέσεις τους; Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, θα ξεφουσκώσει όλος αυτός ο ενθουσιασμός μόλις αλλάξουν τα επιχειρηματικά τους ενδιαφέροντα; Μπορούμε να καθήσουμε να το συζητάμε ώρες ολόκληρες αυτό, χωρίς ποτέ να συμφωνήσουμε όλοι μεταξύ μας. Αντί αυτού, αράξτε προς το παρόν κάπου χαλαρά, βάλτε ένα δίσκο στο πικάπ κι αφήστε τη βελόνα να κελαηδήσει!

(Όταν το βινύλιο γίνεται κληρονομιά και δεσμός μουσικός από γενιά σε γενιά…το βαλιτσάκι της Telefunken, η δική μου μικρή κληρονομιά, δύο γενιές αργότερα, εν δράσει ξανά!)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s